တစ်ချို့နေ့တွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ခံစားရတတ်တယ် ... နာရီတွေ၊ နေ့စွဲတွေ၊ တာဝန်တွေ၊ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကြားမှာ ကိုယ်က ဆက်လျှောက်နေတယ်။ ရပ်ချင်ပေမယ့် ရပ်လို့မရသလို၊ ပြောချင်ပေမယ့် ပြောဖို့စကားမရှိသလို၊ အတွင်းထဲမှာ ပင်ပန်းနေပေမယ့် အပြင်မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေရတဲ့နေ့တွေရှိတယ် ... တခါတလေ ကိုယ့်ဘဝရဲ့တန်ဖိုးကိုတောင် ကိုယ်ပြန်မမြင်နိုင်တော့တဲ့အချိန်တွေရှိတယ် ... “ငါလုံလောက်ရဲ့လား?” “ငါ့ကြိုးစားမှုတွေက တန်ဖိုးရှိရဲ့လား?” “ငါ့ဘဝက အဖိုးထိုက်သေးရဲ့လား?” အဲဒီမေးခွန်းတွေက တိတ်တိတ်လေး စိတ်ထဲဝင်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုက — ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးနည်းတယ်လို့ ခံစားရတာနဲ့ ကိုယ်တကယ်တန်ဖိုးနည်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး ... ပင်ပန်းနေရတာက အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး ... စိတ်ပျက်နေရတာက အပြစ်မဟုတ်ဘူး ... ခဏလောက် ရပ်ချင်နေတာက လက်လျှော့တာမဟုတ်ဘူး ... တခါတလေ ကိုယ်ဟာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ ပြန်နိုးထရတတ်တယ် ... သံပတ်တွေ လျော့နေတဲ့အခါ ပြန်တင်းရတယ်။ ခြေလှမ်းတွေ ယိုင်နဲ့နေတဲ့အခါတောင် နောက်ထပ်တစ်လှမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လျှောက်ရတယ် ... အရေးကြီးတာက ကိုယ်ဘယ်လောက်မြန်မြန် ပြန်ထနိုင်လဲ မဟုတ်ဘူး ... ကိုယ်ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာပဲ အရေးကြီးတာ ... ဒီနေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဈေးပေါတဲ့စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ခံစားနေရရင်တောင် မမေ့ပါနဲ့ ... ကိုယ့်ရဲ့တန်ဖိုးကို ဘယ်ပင်ပန်းမှုကမှ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး ... ကိုယ့်ရဲ့ ဒဏ်ရာအနာတရတွေက ကိုယ့်ကို အဖိုးမထိုက်သူ မဖြစ်စေဘူး ... ကိုယ်ကျရှုံးခဲ့တဲ့နေရာတွေက ကိုယ်မအောင်မြင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး ... တခါတလေ ဘဝက ကိုယ့်ကို အသုံးချခံရတဲ့အရာတစ်ခုလို ခံစားစေတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ဟာ အသုံးအဆောင်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ဟာ အသက်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်။ နာကျင်နိုင်တဲ့လူတစ်ယောက် ... ပြန်နိုးထနိုင်တဲ့လူတစ်ယောက် ... ဒီနေ့အတွက် reminder လေး .... ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလုံလောက်ဘူးလို့ မြင်လာတဲ့အခါ “ငါတကယ်မလုံလောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေခဲ့တာလား” လို့ ပြန်မေးကြည့်ပါ။ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး ... တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မြင်နိုင်ဖို့ အနားယူဖို့ပဲ လိုတာ ... Be gentle with yourself. You are still worth more than the world made you feel.